خدایا شکر که در زمستان هوا سرد هم می شود….

به هیچ سند و مدرکی احتیاج نبود…

بالاخره تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها!!

توی هر سه تا جمله اش یکبار می گفت:”می فهمی چی می گم؟”

و من مجبور بوده هی سرم را تکان بدهم و بالا و پایین کنم…

تا بفمد که می فهمم چه می گوید.

من شریک غمهاش بودم…

اما شادیهاش مال خودش بود.

همچین که تو صورتم خندید…
فکر کردم مرگ به روم خندیده!

داشت اسم بچه هاشو انتخاب می کرد…

نیایش، ستایش، رامش، ریزش، جهش، زایش،…

از بس که می‌ترسید،‌ او ولش کند و برود…

خودش او را ول کرد و رفت…

دست فرمان…

می‌شود هنر چندم؟!

جناب اقیانوس ما را به یک بازی وبلاگی دعوت کرده…

هر چند من کلا آدم خیلی بی‌عیب و نقصی هستم ولی حالا چون شمایید…

1.اگر یک نفر که خیلی دوستم دارد (اینجوری نشان می هد!) و خیلی تحویلم می‌گیرد و خیلی تعریفم را می‌کند، یهو فرا بیاید جلوی من همان کار را با یک نفر دیگر هم بکند، خیلی ناراحت می‌شوم. یعنی شاید تنها جاییست که خیلی ناراحت می‌شوم!

2.به سلامتی‌ام اهمیت می دهم ولی اگر مریض شوم مادرم هم دورو برم پیداپش نمی شود، از بس بداخلاق و غرغرو می‌شوم!

3. در حد یک جانور خونسرد، خونسردم و بی‌خیال…

4. شاید اگر کسی حرفی بزند که به شدت با آن مخالفم، بتوانم سکوت کنم و محترمانه صحنه را ترک کنم که دهنم باز نشود، ولی خدا نکند باز شود! (معمولا نمی‌شود.)

5. و به قول این خازجکی‌ها حافظه ام مثل الک می‌ماند، فراموشکارم آقا… فراموشکار…

مدعوین: بردی از یادم، دست نوشته، خـــاتون خــــاموش، وب‌نوشت‌های اُغلن، نگارش هذیونیات یک ابله

پ.ن1: در صورت تمایل شرکت کنید.

پ.ن2: ببخشید اگر قبلا دعوت شده بودید، من خبر نداشتم!

پ.ن3: امان از دست این نیم‌فاصله!